Het oude eilandhart van Taranto lijkt losgeraakt van de tijd. Ooit lag hier het zwaartepunt van een machtige havenstad, nu ontvouwt zich een landschap van gesloten gevels, weggeslagen interieurs en verlaten straten waar het verleden het heden niet loslaat.
De teloorgang van het Città Vecchia weerspiegelt iets van de grotere geschiedenis van Taranto. De stad kende een periode van industriële bloei, gedragen door de staalindustrie en het geloof in modernisering. De groei schoof door naar de randen, naar fabrieken, infrastructuur en moderne stadsuitbreidingen. Het oude stadseiland bleef achter in een andere werkelijkheid.
In het spookachtige Città Vecchia worden ruïnes bijna decors en roept iedere straathoek de suggestie van een filmset op. De belofte van vooruitgang is hier omgeslagen in een lang wachten.