Pietrapartosa
Pietrapartosa
Italy, 2026

In dit beeld verdwijnt Pietrapertosa langzaam uit zijn eigen herkenbaarheid. Mist schuift vanuit het dal omhoog en legt zich tussen de huizen, over de straten en langs de steile rotsformaties van de Dolomiti Lucane. Deze rotsen, die ondanks hun naam geen echte Dolomieten zijn, bestaan vooral uit gecementeerde zandsteen. Door tektonische krachten zijn ze opgetild en later door erosie uitgesleten tot scherpe pieken, kammen en wanden. Daardoor lijkt het dorp niet alleen op de rotsen te liggen, maar ermee vergroeid te zijn.

Pietrapertosa wordt vaak afgebeeld als een spectaculair bergdorp: hooggelegen, middeleeuws, uitgehouwen tegen de rotsen, badend in avondlicht. Die vertrouwde beeldvorming van het schilderachtige Italië is in dit werk nog aanwezig, maar wordt tegelijk onderbroken. De opkomende mist haalt de plek weg uit de sfeer van herkenning en toeristische verleiding. Het beeld beweegt zich tussen landschap en model, tussen werkelijkheid en verbeelding. De menselijke schaal wordt kleiner, bijna afwezig, terwijl de plek zelf een geconcentreerde vorm krijgt. Het werk overstijgt daarmee de voorstelling van Pietrapertosa als pittoresk bergdorp. Het gaat niet langer om de herkenbare schoonheid van de plek, maar om het moment waarop een bestaande wereld even loskomt van haar gebruikelijke betekenis.