Baia
Baia
Italy, 2026

In dit werk kijkt Hans Wilschut naar Baia als een plek waar verschillende tijden ongemakkelijk dicht op elkaar liggen. Op de voorgrond verschijnen de resten van de Romeinse thermen, ooit onderdeel van een luxueuze kustplaats waar warmwaterbronnen, architectuur en landschap met elkaar waren verweven. Daarachter ligt het hedendaagse stadje, met woningen, infrastructuur en dagelijkse bedrijvigheid. Het beeld brengt geen klassieke ruïne in afzondering, maar toont haar als onderdeel van een levende, dichtbebouwde omgeving.

Die nabijheid maakt Baia bijzonder. De archeologische resten staan niet buiten de huidige tijd, maar worden omgeven door het gewone leven van nu. Muren, koepels en terrassen dragen de sporen van een Romeinse bouwcultuur, terwijl daarachter een stedelijke werkelijkheid zichtbaar wordt die zich aan dezelfde kwetsbare bodem heeft toevertrouwd. Het verleden is hier niet verdwenen, maar verschoven, verzakt, blootgelegd en opnieuw ingelijfd door het heden.

Baia ligt in de Campi Flegrei, een vulkanisch gebied waar de ondergrond voortdurend in beweging is. Het bradyseïsme, het langzaam rijzen en dalen van de bodem, heeft de kustlijn door de eeuwen heen veranderd en delen van de antieke stad onder water doen verdwijnen. Die geologische gevoeligheid geeft het beeld een extra spanning. Wat op het eerste gezicht een ontmoeting lijkt tussen ruïne en stad, wordt ook een beeld van instabiliteit: een landschap waarin geschiedenis, bewoning en vulkanische krachten elkaar blijven raken.

Zo ontstaat een werk over een plek die nooit helemaal vastligt. Baia verschijnt als een dunne laag tussen herinnering en gebruik, tussen archeologie en hedendaagse urbaniteit, tussen wat zichtbaar is gebleven en wat langzaam door de bodem en de zee is verplaatst.