Ideals of Greatness ontstond in Istanbul op een moment dat de schaalvergroting van de stad steeds nadrukkelijker zichtbaar werd. Onder het bewind van Erdoğan verschoof de stedelijke ontwikkeling in hoog tempo naar de randen, waar woningcomplexen, infrastructuur en prestigeprojecten een nieuw beeld van vooruitgang moesten uitdragen. In die expansie verschijnt de stad niet langer als historisch gegroeid weefsel, maar als een aaneenschakeling van grootschalige ingrepen waarin land, woningmarkt en politieke verbeelding in elkaar grijpen. Kritiek op deze ontwikkeling richt zich al jaren op de manier waarop centrale planning en bouwlogica de samenhang van de stad onder druk zetten en stedelijke transformatie vooral in dienst stellen van groei, rendement en controle.
Binnen die context neemt Bosphorus City een bijna surrealistische plaats in. Dit grootschalige woonproject in Halkalı presenteert zich als een geminiaturiseerde versie van de Bosporus, compleet met kunstmatige waterlopen, nagebouwde kades en verwijzingen naar bekende wijken en yalıs langs de zeestraat. De Bosporus, ooit een geografische en historische werkelijkheid die de stad haar ritme gaf, wordt hier herhaald als verkoopbaar decor in de periferie. Wat als exclusieve levensstijl wordt aangeboden, is tegelijk een symptoom van urban sprawl: de stad breidt zich uit door haar eigen iconen te kopiëren en elders opnieuw op te voeren. In Wilschuts serie wordt die logica zichtbaar als een vorm van stedelijke zelfimitatie, waarin grandeur niet voortkomt uit stedelijke intensiteit, maar uit schaal, herhaling en simulatie.