In 2019 trad fotograaf Hans Wilschut in de voetsporen van Caspar van Wittel, de Hollandse meester die tussen 1674 en 1736 grote naam maakte met zijn Italiaanse stadsgezichten. In opdracht van Kunsthal KAdE maakte Wilschut nieuwe fotografische vedutes in Rome, Napels en Venetië, steden die ook in het werk van Van Wittel een belangrijke rol spelen.
Aan het project ging een intensieve voorbereiding vooraf. Er werd overlegd met de marine in Napels, veiligheidsdiensten in Rome en de ACTV in Venetië, het bedrijf dat de vaporetto’s beheert. Die praktische kant was noodzakelijk om de steden vanuit specifieke standpunten te kunnen benaderen. Wilschut onderzocht hoe de historische blik van Van Wittel zich liet vertalen naar het heden: niet door diens werk letterlijk te reconstrueren, maar door de stad opnieuw te bekijken vanuit een vergelijkbare aandacht voor perspectief, architectuur, stedelijke dynamiek en menselijk gebruik.Volgens Robbert Roos, directeur van Kunsthal KAdE, was de keuze voor Wilschut vanzelfsprekend. In de jaren voorafgaand aan de opdracht had hij een omvangrijk oeuvre opgebouwd van fotografische vedutes, gemaakt in steden over de hele wereld. Zijn werk toont de stad op een directe, scherpe en vaak indringende manier. Regelmatig kiest hij daarbij voor een verhoogd standpunt, een perspectief dat ook veel werk van Caspar van Wittel kenmerkt.Van Wittel stond bekend om zijn precieze weergave van architectuur, zijn belangstelling voor de moderne stad van zijn tijd en zijn aandacht voor de figuren die zijn straatscènes bevolken. In Wilschuts werk keren verwante vragen terug, maar dan vanuit een hedendaags perspectief. Zijn fotografie richt zich op de stad als architectonische en sociale ruimte, en op het spanningsveld daartussen. Thema’s als globalisering, migratie, urbanisatie en wereldeconomie spelen daarin een belangrijke rol.Waar Van Wittel de Italiaanse stad vastlegde op het moment dat deze zich ontwikkelde tot een geliefd onderwerp voor verzamelaars en reizigers, kijkt Wilschut naar de stad als een complexe, veranderlijke omgeving. Zijn foto’s tonen niet zozeer individuele personages, maar de structuren waarin het stedelijk leven zich afspeelt. Zoals hij zelf zegt: hij legt het vluchtige leven vast door niet de acteurs in dat grote toneelstuk te fotograferen, maar het decor.