South City
Ushuaia
Argentina, 2019

Ushuaia is stedenbouwkundig minder een stad dan een exploitatiemodel op een extreme locatie. De plek ontleent haar identiteit niet aan een eigen stedelijke samenhang, maar aan haar rol als eindpunt binnen toeristische en logistieke circuits. De retoriek van afgelegenheid maskeert dat Ushuaia juist volledig geïntegreerd is in een mondiale economie van mobiliteit, consumptie en beeldproductie.

De stad organiseert haar relatie tot het landschap niet vanuit wederkerigheid, maar vanuit extractie. De omgeving fungeert als decor, als uitzicht, als merkwaarde. Daardoor ontstaat een merkwaardige omkering: wat als ruige periferie verschijnt, blijkt in feite een strak geformatteerde stedelijke rand waar natuur, infrastructuur en toerisme samenvallen in een volledig voorspelbare ruimtelijke logica. Ushuaia is niet het einde van de wereld, maar een plek waar zelfs het idee van het einde planmatig is vermarkt.