In Johannesburg staan bomen die geen bomen zijn. Hans Wilschut richt zijn camera op gsm masten die zijn vermomd als kruinen, stammen en naalden, alsof technologie zich alleen laat verdragen wanneer zij een natuurlijke vorm nabootst. Dat gegeven is des te pregnanter in een stad die bekendstaat om haar door mensen aangelegde groene massa.
Johannesburg verrees op grassland, niet in een bos, en juist daarom krijgt elke kunstboom hier iets dubbels: hij sluit aan bij een stedelijke mythe en ondergraaft haar tegelijk. De masten horen bij het verlangen om digitale infrastructuur te verbergen, maar in hun onbeholpen mimiek trekken ze juist de aandacht. Ze ogen als slechte kopieën van natuur, en maken tegelijk zichtbaar hoe in deze stad het onderscheid tussen groei en constructie, tussen landschap en techniek, steeds verder vervaagt.